Schepen Patrik Van Herck veronts

Verslag van de vernissage van 17/10/2008

Vier gedichtjes van Begga Mariën, passend bij een schilderij van Willie Cools

Enkele foto's

Klik op de foto voor een vergroting, terug met de pijl links boven

Schepen Patrik Van Herck verontschuldigde zich, hij kon hier niet aanwezig zijn.

Vanavond lanceren we twee gelijktijdige individuele tentoonstellingen voor de eerste keer in het tijdperk van de nieuwe verlichting van de bibliotheek. In deze zaal worden de muren nu beter belicht. Ik dank daarvoor het gemeentebestuur, in het bijzonder schepen Lili Stevens. Deze zaal heet voortaan de Beethovenzaal. Zaal Beethoven ligt boven. Willie Cools stelt hier tentoon. Willie, 77 jarig talent, beroemde Duffelaar volgens de internetencyclopedie Wikipedia. Trouwens als je de naam “Willie Cools” intikt in de zoekmachine Google, krijg je zes bladzijden met namen van websites waarin hij voorkomt, met weglating van de minder significante analoge sites. 19 blz. als je die er bij wilt.. Er verschenen ook een tiental monografieën over Cools. Beroemd.

De benedenzaal heeft ook een nieuwe naam, de Breughelzaal. Breughel de oude, 16^e eeuw, heden lang geleden, zijn zaal ligt beneden. In de Breughelzaal hangt werk van Magda De Mulder, jonger talent, 61 jaar. Ik schat haar leeftijd veel lager, dus heeft ze nog tijd om beroemde Duffelaar te worden.

Wat hebben Magda en Willie gemeen? Ze studeerden beiden voor onderwijzer, maar Willie Cools is gezien zijn leeftijd langer wijzer dan Magda. Ook langer wijzer in het onderwijs. Willie gaf les aan de gemeentelijke basisschool in de Nieuwstraat tot aan zijn vervroegd aangevraagd pensioen en Magda verliet het onderwijs nog vroeger, reeds meer dan 10 jaar, werkt nu in Mechelen bij de vakbond ACOD, dienst onderwijs. Onderwijs niet helemaal weg. Vakbond. Zij kent ook het vak ‘schilderen’. Kunnen schilderen, dat hebben Willie en Magda ook nog gemeen. Ze studeerden schilderen aan de academie van Lier. Willie volgde als vrije leerling nog twee jaar aan de academie van Antwerpen, ontving er de zilveren staatsmedaille voor schilderkunst.

Vrije leerling. Willie werkt in zijn kunst met vrijheid en blijheid. Toch voelt hij zich gebonden aan het beeldige in de beeldende kunst. Hij voerde jaren terug actie tegen overdrijvingen in de conceptuele kunst, tegen het niet noodzakelijk zijn van vakmanschap.

In het begin schilderde Cools landschappen met een persoonlijk accent, soms met dikke lagen verf. Van landschappen naar schappelijke erotiek. Geen lichamelijke erotiek, hoofdzakelijk kunst met een vleugje erotisch gedachtegoed, wat peper op de kunst. Geen playboy blote vrouwen, maar ook geen naakte vrouwen met een toevallig doekje boven de bevalligheden. Dat is schijnheilig. Cools is niet schijnheilig. Naakt is naakt bij hem, maar niet bloot, het is ver van de werkelijkheid verwijderd. Ik citeer nu uit de website van Galerie “De peperbusse” uit Oostende; Cools stelde daar tentoon. “Een naakt van Cools is vaak een nauwelijks ontwarbaar kluwen van armen en benen, van dijen en spits uitlopende bewegingen. Het is een ontmoeting van rechte en golvende lijnen, van realiteit en fictie, van licht en schaduwen, van zekerheden en twijfels, van wellust en beredeneerde opbouw, van kleur die een pure passie is.” Einde citaat. Ik zeg: de zeer persoonlijke schilderkunst van Cools kleedt de naakte vrouw aan en laat je tevens zien dat ze naakt is.

Cools schildert veel. Dat is o.a. de reden waarom hij meer op papier, de beste kwaliteit, schildert. Een doek moet je op een spieraam spannen. Tien grote schilderijen op doek is een hele stapel. Tien schilderijen op papier boven elkaar is geen dik pak. Soms laat Willie het papier onder vacuum op doek kleven, maroufleren heet dat.

Er hangen ginds eveneens vier grafisch werken van Cools, zeefdrukken met daarboven extra een drogenaald ets..

Willie schrijft ook gedichten. In het boek “kleur-rijk” staat bij elk schilderij een passend stukje poëzie. Ik vond een gedicht dat “waarom” zegt

Titel: Meer dan de eerste zwalu

Zij

die tegen mij miauwden
laat ik mijn kijk na.
Mijn blik
een breekpunt van verzet.

Ik heb me totaal uitgestrekt,
tot het uiterste ingespannen,
om de heersende stromingen
te weerstaan

Mijn eigen weg vinden.
Mensen ontmoeten via schilderijen.
Emotionele waarden herkennen.
Weten wat erin schuilt.

Een dialoog voor vandaag
of misschien voor morgen?

Nu Magda. Ook geen van dertien in een dozijn, een personaliteit. Zij studeerde aan de academie van Lier. Ik heb nooit meegemaakt dat een student mij kwam vragen: “Mag ik nog een jaar blijven?” In het deeltijds kunstonderwijs gebeurt het wel: “ Ik zou nog graag een jaar onder uw leiding werken, kunt u daar voor zorgen?” Vroeger kon de leerkracht dat arrangeren, nu zijn er reglementen over de maximale studieduur. Magda zegt dat ze meer dan 20 jaar in de academie van Lier heeft gezeten. Ze volgde vele jaren landschapschilderen in het toenmalig atelier in het begijnhof tot de leraar Lode Verhoeven met pensioen ging. Daarna volharde ze het studeren, het weekend, in de versie portret- en figuurschilderen bij Daniëlle Hazenbroeckx op de Vismarkt in Lier en enkele avonden per week ging ze figuurschetsen om de anatomie van het menselijk lichaam onder de knie te krijgen. Hoewel de meest interessante delen van ons lichaam boven de knie liggen. Magda kreeg alles onder de knie, leerde ijverig en lang, tot ongeveer 12 jaar geleden. Ik zei: het mag zo niet meer. Maar de vriendenkring van de academe van Lier bezit een atelier, waar oud-leerlingen kunnen komen werken, elkaar kunnen advies geven, nog leren zonder leerkracht. De pelicaen heeft een grafisch atelier op de Locht. Daar komen slechts 2 à 3 man etsen, eigenlijk omdat ze thuis de infrastructuur niet hebben. De Pelicaen is eerder een kring van ‘wil je nu eindelijk is op eigen benen staan, je kunt het, toon dat.’ Magda heeft dus jaren onder leiding willen werken, wou bijgestuurd worden. Kan reeds jaren zelf sturen. Ik denk dat ze nog in het atelier van de vriendenkring gaat werken om vriendschapsbanden te onderhouden. Ze is er, ze staat er als kunstenaar, niet meer als leerling-kunstenaar. Magda zegt: “Ik schilder vooral omdat ik het graag doe, omdat het voor mij volledige ontspanning betekent: verstand op nul zetten, alle gedachten uit je hoofd, enkel het gevecht met het doek aangaan. Dat vergt veel concentratie, maar geeft uiteraard veel voldoening.” Ik denk: de voldoening van genoeg uit de doeken gedaan te hebben op het doek: sfeer, kleuren, zelfs ideeën ondanks het verstand op nul. Kortom de voldoening van schepper te zijn van kunst.

En ze wil haar grenzen verleggen. Waar Willie een bijna vast onderwerp heeft, de vrouw, haalt Magda haar inspiratie uit wat ze opmerkt in het dagelijks leven, een landschap, een persoon, een foto in een krant, een tijdschrift. Kleuren en vormen kunnen haar aandacht trekken en inspiratie te voorschijn trekken. Maar Magda trekt zich niets aan van mode en trends. Ze schildert zoals zij het goed vindt en ze apprecieert van anderen goed werk in elke stijl, elk genre. Goed werk. Magda is reeds lang lid van de Pelicaen, nam deel aan bijna alle groepstentoonstellingen. Nu wou ze samen tentoonstellen met Fons Thys, maar die haakte af. Magda palmt nu alleen de Breughelzaal in. Magda wou aanvankelijk nog niet solo spelen, maar haalt nu solo slim.

Louisa Van den Berg zal nu 5 gedichtjes van Begga Mariën voorlezen, passend bij een werk van Willie. Willie zal aanduiden over welk werk het gaat.

Er is weer een monografie over Willie Cools in voorbereiding. Naast de foto van een werk van Willie zal daar een passend gedichtje, meer dan 5, van Begga Mariën in verschijnen. Ik heb trouwens deze namiddag het ontwerp van dat boek doorgenomen: mooi en goed!

Gie Van den Vonder, voorzitter van de cultuurraad en voorzitter van onze deelvereniging “het literair gezelschap” zal nu de tentoonstelling open verklaren.

De blauwe lotus