Toespraken vernissage 21 december 2007

Inleiding Hugo Van Vlaslaer

           Wetenschappers stellen zich de vraag “waarom?” en kunstenaars de vraag “waarom niet?” Zoeken naar ”waarom” kan spannend zijn, denken aan “waarom niet” is in de eerste plaats amusant. En wat ik beweer is niet altijd serieus. Wat hier hangt of staat is serieuzer, zijn geen woorden, maar daden. Is vrije kunst, is scheppend werk, is gelukkig werk De gelukzaligen van vandaag zijn dus fotografen en de artistieke lasser, Leonardo Bricolo.

           Ik heb ooit bezoekers van een tentoonstelling horen zeggen: “Dat kan ik ook.” Het ging dan over een abstract werk. Dus er bestaan mensen die de kunst indelen in het niet te waarderen “dat kan ik ook” en het te bewonderen “dat kan ik niet”. Iedereen met vaste hand kan de knop van een fototoestel, zoals het moet, indrukken. Lichtmeting, scherpstellen doet het toestel tegenwoordig zelf. Er bestaan zelfs digitale fototoestellen die het eventueel trillen van de handen compenseren. “Knop indrukken” hoort tot “dat kan ik ook”.
Elke normale mens kan schrijven, maar is geen schrijver. Ja, fotokunst bestaat én in de categorie “dat kan ik niet”. Ze heeft een eigen beeldtaal, waarvan de grammatica primair fysica en chemie is voor de analoge fotografie en fysica voor de digitale fotografie. De liefhebber-fotograaf moet die primaire grammatica niet kennen. Een kunstenaar-fotograaf moet er wat over weten, durft het automatisme van het toestel uitschakelen om het eigen instellingen op te leggen, zal bij digitale fotografie eventueel achteraf met de computer corrigeren, veranderen. Bij de analoge fotografie kan in het ontwikkelingsproces ingegrepen worden. En een analoge foto kan digitaal ingescand worden, computer enz. Vooral zal de kunstenaar-fotograaf aan de technische grammatica van de beeldtaal eigen regels toevoegen. Ze optimistisch, zwaarmoedig, poëtisch, lief, hard...., naargelang het geval maken. Daarin zit de kunst. Dat kan eventueel met technischer hulpmiddelen: speciale belichting, in-, uitzoomen, filters voor de lens, weet ik veel, veel weet ik niet daarover. De fotograaf moet ogen hebben, die zien wat een gewone sterveling niet ziet. Een kunstenaar-fotograaf is een schilder, een schrijver, een dichter, een toneelspeler, een zanger, een reporter, een redenaar met de fotografische beeldtaal. Hij/zij beheerst die taal in vele variaties en fotografeert in eigen dialecten.

           Ik stel onze fotografen even voor. Suzy De Wilde woont in Borgerhout, Luc Geenen, Booischot, Willy Gillemot, Duffel, Erik Van den Berg, Mortsel, Chris Van Dessel, Duffel, Sanne Weckx, Balen.
Luc Geenen stelde dit jaar van 27 april tot einde mei tentoon in Heist op de Berg, hij is ook als niet-professionele fotograaf opgenomen in de website modelmanagement.be en heeft sinds november foto’s hangen in brasserie De.Ja.Vu, Schrieksebaan, Keerbergen. Suzy De Wilde en Willy Gillemot exposeerden bijna het hele jaar, met regelmatige wisseling van de foto’s, in een café op de Oude Korenmarkt in Antwerpen. Van Sanne Weckx loopt op dit ogenblik, 5 december tot 7 januari, haar tentoonstelling “Wars van overtolligheid, waarachtig en oprecht!” in het cultureel centrum “Ter Dilft” in Bornem. Het fotografiecircuit Vlaanderen kiest elk jaar 11 fotografen, die dan om beurt ongeveer een maand mogen tentoonstellen achtereenvolgens in 17 culturele centra. Sanne mocht dit jaar als eerste starten in “Elcker Ik” in Antwerpen op 1 oktober. Oktober, november de Warande in Turnhout, december Ter Dilft. Het volgende, 9 januari, zal de Zandloper in Wemmel zijn. Het laatste nummer 17, mooie liedjes duren soms toch lang, maart 2009, cc ‘t Aambeeld in Aartselaar.
De twee anderen, waarvan ik geen tentoonstelling dit jaar elders geciteerd heb, zijn daarom niet minder. Chris Van Dessel is ook graficus en maakt eveneens foto’s in functie van grafische vormgeving en grafische technieken. De serie foto’s rond het thema ‘welkom in Lier’ illustreren dat en de grafische producties ervan in zeefdruk beamen het. Chris nam vroeger deel aan wedstrijden en was herhaaldelijk laureaat. Erik Van den Bergh werkt eveneens grafisch, maakt meestal houtsneden, schildert ook. Maar ik geloof dat al zijn kunstdisciplines technisch los staan van elkaar, het enig verband is Erik zelf.

           Onze fototentoonstelling is zeker geslaagd en veelzijdig. Natuurgezichten tot studiowerk. Ik zie dat een fotograaf ziet wat ik niet zie, dat hij/zij beeldpoëzie kan ontdekken in een eenvoudig landschap. Ik zou daar staande die poëzie niet voelen, ik ontdek ze wel op de foto. De kunst van de fotograaf! In de cataloog, in de mapjes op een paar tafels, vind je wel wie welke foto gemaakt heeft. De mooie grote foto’s, één hier, twee in de hall van de bibliotheek, gaan over het straatkunstenfestival in Balen, jaarlijks, 2^e zondag van september, zijn van .. staat erop en die in de hall moeten de aandacht vestigen op onze tentoonstelling.

           De uitnodigingskaart en mijn persmededelingen vermelden dat Leo van Huygevoort slechts nu zaterdag en zondag mee zou tentoonstellen, het volgend weekend niet. Leo veranderde met een artistieke truc ‘niet’ in ‘wel’ en hij zal telkens vanaf 10 uur de tentoonstelling open houden. Leo van Huygevoort alias Leonardo Bricolo. Leo! Leo beoefent wat men in het met Engels besmette Nederlands ‘trash art’ noemt, letterlijk afvalkunst. Maar dat klinkt niet zo mooi. Die afvalkunst bestaat in alle formaten. Groot, vb. een assemblage van afgedankte koelkasten. Leonardo Bricolo beoefent eerder klein maar fijn. Maar vandaag toch niet zo klein, toch nog fijn. Hij zoekt en vindt, koopt op de rommelmarkt trechters, bollen, buizen enz. en dingen die hij kan ontmantelen tot interessante componenten. Hij last dan de componenten samen tot grappige beeldjes, beelden. Hij maakt ‘zoveelste hand’ materiaal stuk en last de stukken aan elkaar tot een artistiek stuk. Dit jaar op de dag van het park had hij zijn laspost bij en vervaardigde hij ter plaatse enkele beelden. Leo, Leonardo Bricolo, is 75 jaar, leeftijdgenoot van mij. Hij wou voor zijn 75^e verjaardag een individuele tentoonstelling. Aanvankelijk was die gepland in de projectiezaal boven, liep die samen met de tentoonstelling van de broers Schellemans, hier beneden. Je kunt schilderijen laten hangen als een andere vereniging de zaal nodig heeft voor een vergadering, een cursus, repetitie van een koor. Maar beeldhouwwerk staat dan in de weg, je zou telkens de tentoonstelling moeten afbreken en opnieuw opstellen. De situatie was toen te ingewikkeld in de projectiezaal. De fotografie hebben we ook moeten verschuiven wegens werken in die zaal. Voor ons is soms de situatie in Duffel niet ideaal, zalen overbezet, maar elders is het mogelijk slechter, minder mogelijk beter. Tevreden zijn. Meer dan tevreden, want boven in de projectiezaal worden de muren beter belicht, die zaal wordt ook een mooie tentoonstellingszaal. Ik ben ook meer dan tevreden over deze tentoonstelling. Fier dat we dit kunnen tonen: een reeks mooie artistieke foto’s, gezellige tot humoristische beeldjes. Vorige keer ook gezegd: de beeldjes zijn toffe individuen, waard om ze één voor één te bekijken, ze uit de groep af te zonderen.

Ik wens alle exposanten veel succes. Ik dank jullie voor de aandacht. Voor iedereen prettige feestdagen!

 © Hugo Van Vlaslaer

Opening van de tentoonstelling door schepen Paul Wuyts

Hugo Van Vlaslaer stelt de premieplaat 2008 voor

            De plaat van 2008 moet ik jullie voorstellen, hangt daar. Is een zeefdruk van Willie Cools, beroemde Duffelaar volgens de internetencyclopedie Wikipedia.
Ik herinner me woorden die beklijven van wijlen burgemeester René Nauwelaerts, toen hij een tentoonstelling van de Pelicaen in de Locht open verklaarde. Hij zei: “Ge moet werk van Willie Cools kopen, na zijn dood zal het veel waard zijn.” En wat lees ik in de website http://www.hetstillepand.be/williecools.htm
Cools is geboren in 1931 en bewandelt “De kleur-rijke weg naar het paradijs.” 
Neen, hij is nog niet dood. Lang zal hij leven! Met de “De kleur-rijke weg naar het paradijs” opent de site. Bedoeld wordt Willie wandelt naar de VIP- en BV-schilderswereld..
We kennen zijn werk. Meestal een ode aan de vrouw: krachtig lijnenspel, hevige kleuren, min of meer geabstraheerde naakte vrouw. De site zegt: “Willie Cools is lyrisch, een 'zanger', een dichter...’
Zijn premieplaat zingt een lied kalmer dan gewoonlijk, een zeer toegankelijk lied, toch een prachtig lied.

            Jullie kunnen erelid worden van de Pelicaen vanaf 15 € en jullie ontvangen de premieplaat. 15 € is een spotprijs voor een zeefdruk van een als kunstenaar beroemde Duffelaar. De reële waarde van de plaat is veel veel hoger. Dus, dus, dus...
Je kan vandaag reeds erelid worden tegen contante betaling van 15 € of meer aan mij en een premieplaat meenemen ingepakt in een koker, vanaf 25 € twee platen. Dus, dus...
En ik mag nog zeggen van mij dat wij, zolang de levensduurte voor de Pelicaen niet te veel stijgt, wij goedkoop blijven. Kunstkring Lazarus in Rumst vraagt vanaf 25 € , de vriendenkring van de academie van Mortsel 30 €, vanaf, om erelid te worden. Dus, dus...erelid worden van de Pelicaen, goed en goedkoop, nu een koopje!

            Nog iets: voor de bezoekers met internet. Ik heb daar papieren liggen met de website-adressen van de Pelicaen en van leden van de Pelicaen. Mag je meenemen.

© Hugo Van Vlaslaer

Opmerking: een afbeelding van de premieplaat en nog informatie (klik)