Tentoonstelling met schilderijen

Inleiding van de tentoonstelling

Enkele foto's van het tentoongestelde werk en van de vernissage

We zitten of staan vanavond in de tweede triënnale van de broers Schellemans. Op 5 november 2004 startte de eerste tentoonstelling van Albert en Herman samen, ook hier in de benedenzaal, samen met een tentoonstelling van Willie Cools boven. Succes. Vernissage met meer dan 100 aanwezigen. Deze tweede triënnale gaat solo met weer veel belangstelling en belooft succesvol verder te lopen in 2010, 2013 enz. De broers beleven er plezier aan, wij ook. Aan die van vandaag zit nog een extra feestelijk tintje. Feestelijke tint, het verkleinwoord past niet. De Pelicaen bestaat 45 jaar en dat vieren we. Albert en Herman zijn gulle vierders. Op onze tentoonstelling ‘hoofdzakelijk beeldhouwwerk’ van 12 en 13 mei stelde Herman een smeedijzeren beeld ter beschikking voor verloting onder de ereleden. Vandaag kan een aanwezig erelid een schilderij van Albert winnen. Traditioneel eren we onze ereleden elk lustrum, allen en bijzonder zij die onze vernissagen bijwonen. Zonder de bijdrage van de ereleden zou het bijzonderste deel van een vooropening, de receptie, wegvallen

De loterij voor het schilderij van Albert, schilderij nr. 31, landschap Hageland. Op die tafel liggen 6 papieren met in alfabetische volgorde en genummerd van links naar rechts de namen en het adres van onze 76 ereleden. De aanwezige ereleden zetten, na de toespraken, een kruisje achter hun naam, liefst achter het getal dat de volgorde aangeeft. In deze koker zitten de nummers van 1 tot 76. Na de toespraken schudden we met die koker, we kappen hem over in een omslag en een onschuldige neemt uit de omslag één kaartje. Het aangekruiste erelid met nummer het dichtst bij die van het kaartje wint. Voorbeeld op het kaartje staat 50, in de lijst zijn de ereleden 43 en 59 aangekruist, 43 is dichter bij 50 dan 59. Dus 43 wint. Zijn er twee ereleden even dicht vb. 17 en 23 en op het kaartje staat 20, dan wint die met het hogere nummer, dus 23. Toespraken toe, loterij open.

Wachten, ik houd mijn mond nog niet toe. Ik open nu de bespreking van de kunst van Albert en Herman. Open. Uitmuntend. Toe. Dat was kort en bondig. Nog het waarom en hoe.

Albert vindt de Mijlstraat super. Ze is langer dan een Kilometerstraat en heeft een prachtige, landelijke onmiddellijke omgeving. En die heeft zoveel poëtische variaties met de seizoenen, dat Albert geen tijd en geen panelen genoeg heeft om dat allemaal te schilderen. Albert moet het niet zoeken in de Zwitserse bergen, aan zuiderse stranden, om inspiratie te vinden voor een mooi schilderij. Albert studeerde schilderen aan de academie van Lier. Zijn voorkeur ging naar het schilderen van landschappen. Hij schildert die echt buiten, hij moet het landschap voelen, het moet hem doordringen. Dan pas kan hij erover een kleurengedicht schilderen op zijn paneel. En de laatste jaren vond hij die kleurenpoëzie in de omgeving van de Mijlstraat. Maar in Lier, niet veel mijlen ver van de Mijlstraat, zien serieuze ogen mooie stadszichten. Die schildert Albert ook graag en ‘s zaterdags gaat hij in Lier een pintje drinken met zijn schildersvrienden. Meer mijlen van de Mijlstraat dan Lier ligt het Hageland en in dat land ligt Wezemaal en in Wezemaal ligt de wijngaardberg en daar teelde men druiven, hoogtepunt de eerste helft van de 19^e eeuw en daar bouwde men een muur om de druiven te beschermen tegen de noordenwind en sinds 1996 is daar weer druiventeelt en daar ging Albert wandelen zonder schildersezel, maar het landschap werkt zo op hem in, dat hij dat inwerken enkele dagen later moet uitwerken in een schilderij. Indrukken schilderen. De laatste jaren schildert Albert ook indrukken uit het leven gegrepen, verhalende schilderijen.

Broer Herman vertelde hem met geuren en kleuren dat hij vroeger ooit ijlings door de pastoor werd opgetrommeld om hem te vergezellen bij een berechting. De geuren en de kleuren werden twee schilderijen. Maken pastoors zoveel schilderachtige indruk op Albert? Tijdens de voorbereiding van de plechtige communie werd Albert tweemaal uit de kerk gegooid door de onderpastoor, daarbij nog niet in de ban van de kerk geslagen. Toch kon die onderpastoor het daarbij niet laten, hij bracht de vader van Albert de blijde boodschap over de niet heilige Albert en die luidde: “Koester geen te hoge verwachtingen betreffende uw tweede zoon”. De vader kon het daarbij niet laten... Hoe heeft Albert me niet verteld. Hij vertelt nu met de meest schilderachtige glimlach die blijde boodschap van de onderpastoor, hij schilderde “uit de kerk gevlogen!”

Besluit: Albert schildert landschappen direct en uitgesteld indrukken van landschappen, hij schildert Lierse stadsgezichten en beeldt “uit de kerk gevlogen” en andere verhalen af en hij kan dat alles meesterlijk.

Broer Herman, pas van eind 2002 lid van de Pelicaen. Vijfjarig lid dus. Gepensioneerd volwassen en artistiek volwassen kleuterleeftijd-lid. Vroeger heeft hij toestellen voor de tuinbouw ontworpen, met pensioen beoefent hij de kunst. IJzersterke kunst met ijzeren beelden. Herman smeed en last gesmede delen aan elkaar. Hij is een autodidact, perfectioneert zichzelf. Lier eert zijn beroemde kunstsmid Van Boeckel, maar de academie van Lier geeft geen scholing tot kunstsmid. Bestaat zo’n opleiding ergens of nergens? Syntra in Hasselt zou nog een tweejarige cursus geven, 128 uur in het totaal. Maar wat ze daar leren kent Herman reeds grondig. Trouwens die opleiding is meer gericht op het vervaardigen van ijzeren poorten, tafeltjes en stoelen enz., dus is eerder een vorming tot commerciële siersmid dan tot kunstsmid. Ik zeg niet dat een kunstsmid niet commercieel mag zijn.

Herman bestudeert de dieren die in zijn weide of in zijn omgeving rondlopen. Zijn eerste werk was een pony. Die staat nu in zijn voortuin en het levend model loopt in zijn weide. Ik heb reeds ijzeren beelden van hem gezien van niet-Duffelse dieren, vb. een krokodil. Ik kon ook een fietser, een renner bewonderen, komt wel in Duffel voor, doch is geen dier.. Zijn ijzeren kracht kan alle onderwerpen de baas. Herman neemt met zijn beelden sinds 2003 ook jaarlijks deel aan de dag van het park in Duffel.

Zijn beelden vallen in de smaak, versieren reeds verschillende tuinen en huizen in Duffel. Herman wordt bekend. Organisaties vragen hem. In maart stelde hij in Lier in de zaal Colibrant tentoon op vraag van Natuurpunt. Het stadsbestuur van Herentals nodigde hem uit voor een tentoonstelling van 15 juli tot 12 augustus in het arboretum van het kasteel Le Paige, samen met andere beeldhouwers, terwijl in het kasteel zelf een tentoonstelling van Kempische fotografen liep.

De broers Schellemans zijn toffe pelicaenleden. Albert is daarenboven voorzitter van de groep plastische kunsten. Albert en Herman zijn mannen die veel kunnen. Dat kunnen zullen wij bekijken, beoordelen, waarderen.

Ik wens jullie veel kijkgenot en zeg tegen jullie familie, vrienden en kennissen: “Er is twee weekends in de benedenzaal veel te zien. Komt dat zien!”

Dank.

foto's:

ijzeren beelden van Herman Schellemans

schilderijen van Albert Schellemans

voor een vergroting: klik op de foto
terug met de pijl links boven