Inleiding door Hugo Van Vlaslaer:

In de website van de Pelicaen, in het onderdeel « Geschiedenis, taak en middelen” heb ik geschreven::
We hebben liefde, geloof en hoop voor en in de kunst. De liefde van de liefhebber en het geloof en de hoop om verder te raken dan de liefhebber.
           Dat is een mooi geloof. Voelen we ons zalig in dat geloof? Voor de zaligverklaring heb je een mirakel nodig. Vorig jaar hebben we twee mirakels op punt gesteld, maar ze zijn mislukt. Het eerste was gepland door Marie-Louise Sleeckx, de voorzitter van ons grafisch kabinet.  We constateerden, jaar in, jaar uit, dat onze tentoonstellingen met grafiek minder volk trokken dan die met schilderijen. Sleeckx wou dat miraculeus veranderen. We organiseerden twee simultane tentoonstellingen, vernissage op vrijdag 14 oktober 2005. Hier in de projectiezaal stelde een goddelijke graficus tentoon, Charles Van Gisbergen en beneden onze eigen discipelen grafiek.
Voorbereiding van het mirakel: dure uitnodigingskaarten laten drukken. En het mirakel van de vermenigvuldiging van het aantal bezoekers zou vervolgens geschieden door de aantrekkingskracht van Van Gisbergen. Goddelijke man met echt mooi werk. Vernissage een 60-tal aanwezigen, aantal bezoekers achteraf de twee weekends samen: 45.  45 achteraf, veel te weinig en geen enkel werk verkocht. Marie-Louise en ik waren ontgoocheld. Onze goocheltruc voor het mirakel: noppes.
          Ik dacht later, we zullen ons absoluut zalig voelen met een wetenschappelijk gefundeerd mirakel. 2005 was het internationaal jaar van de fysica. Ik zoek een gastschilder met werk beïnvloed door de fysica of de techniek, ik koppel zijn tentoonstelling aan onze fotografietentoonstelling, ik plaats een blikvanger van een foto in de hall van de bibliotheek, ik vind een echte deskundige professor emeritus om de tentoonstelling te openen, ik maak wat meer tamtam in de pers en de vermenigvuldiging van het aantal bezoekers zal zeker geschieden. Weinig persorganen persten er een artikel uit. De vernissage, vrijdag 4 november, verliep chaotisch wegens dubbele boeking van de projectiezaal. Toch een 70-tal aanwezigen. Achteraf, achteraf, het totaal aantal bezoekers voor de twee zaterdag- en zondagnamiddagen samen: 33. Alle goede dingen bestaan uit drieën, maar zo’n twee drieën achter elkaar was pover. Ook met de fysica geen mirakel in Duffel. Noppes.

Geen mirakels. We mogen ons nog niet zalig in ons vel voelen. Maar we hebben toch een reputatie, we moeten geen nieuwe leden zoeken, die komen zo. In de benedenzaal hangt er werk van twee nieuwe leden. Ik stel ze even voor. Lilia Vorotilo van Belgische nationaliteit maar met Oekraïense voorouders, geboren in Moldavië. Studeerde daar architectuur en design en in Brussel schilderkunst aan de academie voor Schone Kunsten. In de Russisch-orthodoxe kerk in Brussel hangen iconen van haar. De andere nieuwe, Mark Van Eygen, volgde les aan de academie van Mortsel en een jaar beeldhouwen aan de academie van Lier. Mark start vandaag een individuele tentoonstelling in  cercle Diogène in Etterbeek. Vernissage vandaag. Hij is daar en dus niet hier.
We hebben een reputatie, we worden uitgenodigd om deel te nemen aan activiteiten buiten Duffel. Op 6 en 7 mei nemen enkele leden deel aan de “tour des artistes” in Mechelen  en op 15 mei is er de bermhappening van de Natuurpunt-beheerswerkgroep “oude spoorwegberm” in Kontich. Daar doen we ook beperkt aan mee.

          Ons verder jaarprogramma. In Duffel deelnemen aan de dag van het park en misschien aan de open monumentendag. Misschien, omdat het thema “export en import” nogal moeilijk met een penseel in de verf kan gezet worden. In oktober zullen we hier twee gelijktijdige individuele tentoonstellingen organiseren, respectievelijk met werk van Willie Cools en Eddy Van Bulck.  We zitten van 9 tot 28 augustus alle dagen in galerie Convent, in het begijnhof van Lier met twee achtereenvolgende tentoonstellingen: 1) grafiek, fotografie en beeldjes uit afvalmateriaal, 2) schilderijen, beeldhouwwerk, keramiek

We proberen niet meer een mirakel op te wekken, maar we hopen dit jaar op natuurlijke wijze op de vermenigvuldiging van het aantal bezoekers.

Ik zie er deze avond reeds een hoopvol aantal .

Nog een woord uitleg over de premieplaten die onze ereleden in ruil voor hun bijdrage krijgen. Meer dan een woord, het noodzakelijk aantal. De platen zijn altijd origineel grafisch werk, één voor één gedrukt volgens de klassieke grafische technieken, het zijn geen kopieën. Dit jaar hebben we zes verschillende premieplaten, drogenaald etsen van Karen Van Vlaslaer. Met de drogenaald techniek kan men slechts een twintigtal exemplaren fatsoenlijk drukken. Ik heb in de brief voor de werving van ereleden uitgelegd waarom. De aanwezige ereleden kunnen kiezen voor ze naar huis gaan, mij contacteren en in de benedenzaal kiezen welke plaat ze willen. De platen geven indrukken van Karen weer over meubels van haar grootouders.

Nog wat over onze huidige tentoonstellingen. Hierboven bewonderen we werk van onze grafici. De nummering begint aan de deur en we draaien in tegenwijzerzin. Drie grote sfeervolle etsen van Leonor Villagra. Er loopt in Brussel, in de hall van Le Soir, nog een individuele tentoonstelling van Leonor tot 31 maart. Dan volgen hier zes mooie litho’s van Marie-Louise Sleeckx, vijf grote drogenaaldetsen van Willie Cools in zijn sterk persoonlijke stijl, 3 grote uitstekende houtsneden van Erik van den Bergh. Aan de piano ziet Gust Bommé het klein en fijn, zesvoudig. Andere muur: nog drie merkwaardige etsen van François Peeters  en dan de premieplaten van Karen Van Vlaslaer, waarover ik reeds sprak. Mooi geslaagde tentoonstelling, vind ik, met de overtuiging die u moet overtuigen.

We hebben woensdagavond deze tentoonstelling opgesteld en donderdagnamiddag die in de benedenzaal, schilderijen en beeldhouwwerk. We dachten dat onze splinternieuwe Lilia Vorotilo uitsluitend schilderde, hadden haar uitgenodigd om gisteren mee de tentoonstelling op te stellen. Komt ze daartoe met één schilderij en vier grafische werken. Hier boven was geen plaats meer voor die vier werken en vermits wij welwillend zijn, hangt de Liliaanse grafiek, niet verloren, maar sympathiek, tussen de schilderijen beneden.

           In de benedenzaal hangen verder  een mooi schilderij Aberdeen van Carine Bosman, Nicole Bruynseels toont weer drie uitstekende portretten en twee sfeervolle aquarellen, de machtige Willie Cools is aanwezig met twee grote werken, Albert Schellemans is weer de man van het landschap en wat meer, markt in Mortsel en kracht, snelheid en regen. Fons Thys experimenteert, evolueert en slaagt erin weer anders mooi werk te tonen. Eddy Van Bulck, studeert, studies met naakte vrouwen, interessant. Erik Van den Bergh is goed en sfeervol met pastel. Marc Van Eygen, onze nieuwe uit Mortsel, verrijkt ons met vier werken. Lilia Vorotilo heb ik reeds vernoemd. Er staan nog vier smeedijzeren beelden van Herman Schellemans, die iedereen zullen aanspreken en ik ben uitgesproken. Dank.

 © Hugo van Vlaslaer

Opening door Gie Van den Vonder, voorzitter van de cultuurraad:

Goede avond trouw pelicaenpubliek.

Hugo had het over mislukte mirakels. Hij heeft dus wat dat betreft, geen al te beste reputatie. Ik moet dan ook toegeven dat ik een beetje schrok, toen hij me vroeg om een klein mirakeltje te doen, namelijk mij in twee te splitsen en twee tentoonstellingen tegelijk te openen.
Ik was pas gerust gesteld toen hij me zei dat ik die splitsing niet te letterlijk moest opnemen. Maar goed, alle gekheid op een stokje, ik wou u even onderhouden over kunst anno 2006, meer bepaald over de vraag: zijn er mirakels nodig om de kunst bij het publiek te brengen, want dat was eigenlijk de vraag die achter Hugo’s betoog schuilging.

Het antwoord is kort en krachtig: neen, mirakels zijn niet nodig, je moet alleen maar opvallen.

Hoe val je op?

Als we de actualiteit van de laatste dagen bekijken zien we dat je kan opvallen door iets duur aan te bieden. Ik denk dan aan een Picasso van een paar miljoen. Dat haalt steevast de krant.

De oplossing voor ons ligt dus voor de hand.

Het volgende persartikel moet ongeveer de volgende titel hebben:
De Pelicaen stelt een kunstwerk tentoon: 1 miljoen euro waard.

Om Hugo een zoektocht de besparen naar zo’n kunstwerk heb ik er alvast zelf een gemaakt.
(Gie toont een blad met in grote letters: 1 miljoen euro waard).

Ik heb het eigenhandig gesigneerd (je weet nooit dat er een koper opdaagt en als iemand met technische vingers het kan inkaderen tegen een dikke percent als het verkocht wordt), zal de volgende tentoonstelling de massa toestromen.

Deze tentoonstellingen zullen het nog met een modale belangstelling moeten doen, maar toch wil ik ze bij deze voor geopend verklaren.

© Gie Van den Vonder